bericht uit Brazilië

december 2009

Dit is één artikel uit de nieuwsbrief van Stichting 'Help mij leven'. De complete nieuwsbrief leest u hier.

Beste vrienden,

Rio is als stad uitgekozen om in 2016 de Olympische spelen te gaan organiseren. Wat was er een blijdschap bij de Braziliaanse delegatie toen het nieuws bekend werd! De president, gouverneur, burgemeester en anderen sprongen een gat in de lucht en moesten huilen van blijdschap! Was het ook feest in de krottenwijken waar bijna 3 miljoen mensen wonen? Of was het met name feest in de rijke delen van de stad? De delen die er nog mooier uit zullen gaan zien, die nog veiliger zullen worden en die beter en sneller transport zullen krijgen.

bandieten Natuurlijk zal er meer werkgelegenheid gaan ontstaan, maar zwervers en krotten die op de routes liggen zullen worden verwijderd en verplaatst naar gebieden buiten de stad. Waarom is er geen geld voor educatie, gezondheidszorg en veiligheid? Rio is de stad van plezier waar de meest vrolijke mensen van de planeet wonen, maar Rio is ook de stad van duizenden moorden per jaar en honderden vermisten per jaar die verbrand of begraven zijn. Ik moet zeggen dat ik, net als vele mensen die in favela’s werken of wonen, niet stond te springen van blijdschap. De acties om drugsjongens te verjagen (lees: vermoorden) zullen opgevoerd worden. En dat terwijl je weet dat als je er één neerschiet, er 10 klaar staan om het werk over te nemen. Hoeveel onschuldige mensen zullen niet geraakt gaan worden door deze kogels? Hoeveel kinderleed ontstaat er niet als kinderen op de grond moeten liggen als er urenlang wordt geschoten!! Na 22 jaar hier in Brazilië lijkt het wel alsof het steeds erger wordt! Er moet voor gezorgd worden dat wapens en drugs Rio niet in kunnen komen. De armoede moet worden bestreden. De jongeren moeten uitzicht hebben op een baan die beter betaalt dan wanneer zij werken voor een drugsbende!!

Sparta - Rio de Janeiro
Het ledental van Sparta is dit jaar overweldigend. Dit komt vooral door de prachtige resultaten die door Sparta werden behaald tijdens het stadskampioenschap. Iedereen wil er bij horen. Sparta is een begrip geworden in de wijk. En dit geldt niet alleen voor de kinderen - voor wie dit altijd al zo was - maar juist ook voor de ouders. De ouders volgen hun kinderen nu meer tijdens trainingen en wedstrijden en op die manier hebben ze ook meer aandacht voor hun kinderen als het gaat om goede schoolresultaten en het volgen van cursussen.

Sparta Jairo is een jongetje van 11 jaar. Hij is zo ongelofelijk brutaal. Het is zo’n jochie van wie je als trainer eigenlijk hoopt dat hij niet op komt draven, want met hem erbij is er elke wedstrijd een vechtpartij. Het einde van een training verliep dan ook altijd hetzelfde: al scheldend liep Jairo iedere keer de zaal uit. Jairo sliep alleen nog maar thuis en vermaakte zich de rest van de dag in de wijk. Het zou niet lang meer duren voordat hij als uitkijkpost zou gaan werken voor de bendes. Petroleo, onze trainer, zag veel voetbalkwaliteiten bij deze jongen en hij begon hem meer aandacht en verantwoordelijkheid te geven. Dat vond Jairo prachtig. Hij mocht de shirtjes verzamelen. ‘Inleveren’, commandeerde hij met zijn schelle stem. Als het hem te lang duurde, scheurde hij bijna het shirt van het lijf van de speler, maar het ging steeds beter. Als laatste verliet hij samen met de trainer de club. Petroleo ontdekte dat Jairo alleen een verslaafde vader had die hem veel sloeg. Hij nodigde Jairo uit om een tijd bij zijn gezin in te trekken.
Tegelijkertijd werd met zijn vader gesproken (die veel verdriet had over zijn zoon) en deze nam zijn intrek in een afkickcentrum waar het goed met hem gaat. Jairo is ontzettend veranderd. Hij zit nu op school en hij is één van de beste spelers in het veld. Een klein ventje tussen veel grotere leeftijdgenoten!! Zo zijn er zoveel verhalen te vertellen over de meer dan 500 kinderen die iedere maand door Sparta worden geholpen.

Jacarézinho - Rio de Janeiro
schooltje Jacarézinho is het schooltje waar bijlessen worden gegeven. Het staat in één van de gewelddadigste wijken van Rio. In samenwerking met de kerk worden hier 80 kinderen een halve dag opgevangen. Zij krijgen lessen die hen moeten helpen om aan het einde van het schooljaar over te kunnen gaan. Kinderen leren dat zij winnaars kunnen zijn. Dit betekent niet dat ze altijd de eerste prijs kunnen halen, maar dit betekent dat ze leren om door te zetten en niet op te geven als het moeilijk gaat. De leraressen doen er alles aan om hen niet alleen te helpen bij het huiswerk, maar om ook hun verhalen aan te horen en samen met de pedagoge een oplossing te vinden voor problemen.

Particia (13 jaar) werd zwanger. Volgens haar was nu alles afgelopen en had zij verder als enige taak om voor het kind te zorgen. Haar vriend was bij de bende en wilde haar met een dikke buik al niet meer hebben. Eigenwaarde en liefde voor haar kindje moesten haar aangeleerd worden. Het gaat nu goed met haar, maar hoeveel Particia’s lopen niet hopeloos rond in Jacarézinho. Ongeveer 40% van de pubers in deze wijk is zwanger! Volgend jaar zou de kerk graag willen uitbreiden van 80 naar 140 kinderen, maar daar moet wel geld voor zijn en dat hebben wij niet!

REMER-Rio

Straatwerk
twee straatjongens In januari is ons Volkswagenbusje gestolen. Na een maand werd het teruggevonden zonder motor en andere belangrijke inhoud. Na 8 maanden strijd met de verzekering is het busje deze maand vrijgegeven. Gelukkig hadden wij in maart via een gift een ander Volkswagenbusje gekregen. Zoals jullie weten, wordt er contact gemaakt met de aan crack verslaafde kinderen in verderop gelegen wijken. De kinderen die mee willen naar het inloophuis stappen in het busje en gaan mee. Maar één busje is vaak te klein. Hoe groot was de blijdschap over de aanwezigheid van een tweede busje.
Niet alle kinderen willen mee, omdat de meesten vaak zo onder invloed zijn dat zij op straat willen blijven om te kunnen gebruiken. Na een aantal maal gebruikt te hebben, is een kind meestal verslaafd. Na ongeveer 10 minuten begint de drug te werken. De kinderen doen er werkelijk alles aan om aan deze goedkope drug te komen. Ze bedelen, stelen en prostitueren zich! Deze kinderen zullen binnen een jaar dood gaan als zij niet afkicken. Dat laatste is momenteel in het beste geval weggelegd voor 30% van de kinderen.

Een maand geleden werd vlakbij Huize Nieuwe Hoop tijdens een gevecht tussen bendes en de politie een politiehelikopter uit de lucht geschoten. Hierbij verloren drie agenten het leven. De gouverneur beloofde aan de mensen: ‘We gaan jacht maken op deze bandieten’. In enkele dagen tijd verloren meer dan 40 mensen het leven. Volgens de politie waren er ook bandieten uit Manguinhos bij betrokken. Deze wijk werd binnengevallen door agenten. Politieagenten vlogen in helikopters boven de wijk om eventueel ook het vuur te kunnen openen. Ik maakte nog niet zolang geleden een foto. De moeder van dit meisje vroeg aan haar 15-jarige broer om een vuilniszak naast hun krot in de rivier te gooien, niet wetende dat een speciale eenheid op 200 meter afstand aan de andere kant van de rivier achter bomen verscholen stond. Met één gericht schot in zijn voorhoofd verloor Adilson het leven!

Huize Betânia
Tja, Huize Betânia wordt steeds voller. De meeste kinderen komen hier voor een warme maaltijd, medicatie en voor een douche. Maar gelukkig zijn er liefdevolle groepsleiders die hen omarmen en hen influisteren: ‘Je denkt dat je alleen bent, maar ik hou van je en ik wil niet dat je dood gaat.’ Het is zo belangrijk, die secondes, soms minuten van omarmen en liefhebben. Als zij dat begrijpen en willen ontvangen, dan is er een kans. Sommige kinderen zijn net skeletten, zo mager, zo afstandelijk, maar wij geloven dat er voor ieder kind een kans is, hoewel wij niet weten wie het zullen redden.

In huis werken verder een psychiater en een maatschappelijk werkster. Wij hebben sinds een maand twee activiteitenbegeleiders die allerlei verschillende programma’s met de kinderen doen. Je kunt het je soms niet voorstellen als je een zestienjarige jongen iets simpels ziet maken wat een jongetje van zeven in Nederland op zijn gemakje zou doen. En als het dan af is, dan wordt het aan iedereen getoond met de grootste en mooiste ‘smile’ van de wereld.

Van Anderson werd eerder gezegd dat hij vermoord was. Toen kwam hij toch weer opdraven. Hij was op straat verslaafd geraakt aan crack. Een paar weken geleden werd hij door het technische team naar een kliniek buiten de stad gebracht. Wat een blijdschap is dat elke keer voor het team, als iemand ervoor kiest om de straat de rug toe te keren.

Huize Nieuwe Hoop
Michel, de jongen die sprak op de conferentie in Rio, zal tussen 5 en 12 december dit jaar in de hoofdstad Brasilia zijn om op de landelijke conferentie te spreken over de rechten van het kind. Uit iedere staat van Brazilië werden twee kinderen gekozen. Tijdens de conferentie zullen verschillende onderwerpen ter sprake komen, waaronder kindermishandeling en hoe dit te voorkomen is. Wij zijn hier erg blij mee. Michel natuurlijk des te meer. Hij kijkt er zo naar uit, al is het alleen maar om de vliegtocht! Onze maatschappelijk werkster gaat met hem mee.

Verder hebben wij een tweeling van dertien in huis die niet meer terug kon naar hun wijk vanwege diefstal. Gelukkig heeft het team de ouders kunnen overreden om te verhuizen, zodat de tweeling weer terug kon naar de eigen ouders. Rafael zei zo mooi: ‘Ik ben zo blij dat ik het overleefd heb en dat ik een moeder heb die voor ons wil verhuizen. Nee, nooit zal ik meer iets stelen!’ Voor de andere zeven jongens die hier wonen zoeken wij andere opvang omdat dit huis niet voor definitieve opvang bedoeld is, maar voor tijdelijk verblijf!

REMER-Minas

Sítio Shalom
De groepsleiders/-sters hebben het altijd zwaar gehad. Zij moesten altijd 23 dagen werken en daarna hadden zij 7 dagen vrijaf. Wij hebben besloten om vanaf februari 2010 in ieder huis 2 groepsleiders aan te stellen. Groepsleider A werkt week 1, groepsleidster B werkt week 2, groepsleider A komt weer in week 3, enz. Meer vrij zijn, betekent ook meer rust en enthousiasme als je de dienst weer oppakt. Dit komt ten goede aan het kind om wie alles draait.

kinderen op Sítio Shalom Het is niet eenvoudig om aan mensen te komen. Toch merken wij nu dat er steeds meer mensen bij ons willen komen werken. Zo kunnen wij dus ook beter selecteren. Dit gaat natuurlijk geld kosten, maar wij zijn toch ontzettend blij dat we deze beslissing hebben genomen. Gelukkig komt er steeds meer hulp vanuit Brazilië (al blijft het nog minder dan één derde, maar het gaat vooruit). De gemeente Pequeri hielp altijd al en daar zijn de gemeentes Guarará, Bicas en Juiz de Fora bijgekomen. Ook van de staat druppelt er al wat binnen. Voor de eerste keer is een project van een grote bank goedgekeurd. Volgend jaar zullen verscheidene activiteiten op de boerderij verzorgd gaan worden, zoals bijlessen, zang, theater en kunst, onder leiding van een pedagoge, twee activiteitenbegeleiders en twee stagiaires van een universiteit. Ook de Lionsclub in Bicas heeft hulp aangeboden door middel van het aanbieden van allerlei vakcursussen. Er komen steeds meer contacten waarmee wij erg blij zijn.

Regina (12 jaar) is weer bij ons terug op de boerderij. Zij was geadopteerd, maar werd door het gezin uitgebuit en kon haar kinderjaren eigenlijk gewoon weer vergeten. Toen de kinderbescherming het meisje uit het gezin weghaalde, vroegen deze mensen of de Sítio een ander kind voor hen had, graag een iets blanker kind dat iets minder ondeugend was. Wij zijn vaak erg bang voor waar de kinderen terechtkomen als zij ondergebracht worden bij adoptiegezinnen. Wij hebben daar geen zeggenschap over. Dat is de taak van de kinderbescherming, maar die doet er juist alles aan om zo snel mogelijk de kindertehuizen te ontruimen en gezinnen voor deze kinderen te vinden. Een echt goed uitgebreid onderzoek wordt vaak niet gedaan.

kinderen op Sítio Shalom Twee weken geleden is plotseling (door een simpele niersteenoperatie) ons bestuurslid Nina overleden. Zij was al zeven jaar bij de boerderij betrokken: twee jaar als werkster op kantoor op de Sítio en vijf jaar als bestuurslid. Wij zullen haar ontzettend missen, omdat zij werkelijk alles voor de kinderen en het werk over had.

Met de meer dan 40 kinderen die op de boerderij wonen gaat het goed. Ieder kind heeft zijn verhaal, zijn trauma en ieder kind heeft tijd nodig om de wonden te laten helen.

Ricardo stottert zo erg dat je eigenlijk nooit begrijpt wat hij zegt als je niet erg goed luistert .Door de bijlessen gaat het wel steeds beter. Tijdens het middageten is er altijd iemand die bidt. Dit zijn meestal de grootste praatjesmakers, maar verleden week stapte Ricardo naar voren om te bidden. Het duurde wat langer dan normaal en niet iedereen begreep precies wat hij allemaal gezegd had, maar er was een prachtige stilte en daarin lag het begrip! De zomervakantie staat voor de deur, vele kinderen hebben contacten met een familielid of een vervangend gezin. Allemaal contacten die wij goed kennen. Zij zullen daar een aantal dagen of weken doorbrengen. Voor degenen die hier achter blijven proberen wij een mooi programma te regelen met veel uitjes!

Casa de Estudantes (studiehuis)
Twee meisjes, die al 10 jaar bij ons wonen, zijn 18 geworden. Het zijn Katia en Camilla. Katia gaat bij een tante wonen en Camilla in een Republica in Juiz de Fora die door ons betaald wordt. Dit totdat zij zelf een baan heeft.

Het schooljaar was dit jaar erg goed, alle jongeren die op de privéschool Granbery zitten gaan over naar de volgende klas. De jongeren die hier wonen hebben meestal geen contact meer met familie. Ons idee is om vier plaatsen open te stellen voor kinderen die door de kinderbescherming rechtstreeks uit Juiz de Fora geplaatst worden. Alleen op deze manier is het mogelijk om voor het huis financiële hulp te krijgen van de gemeente. Tot nu toe woonden in dit huis alleen kinderen die van de Sítio kwamen, maar het is een feit dat er genoeg jongeren zijn uit Juiz de Fora die dit huis nodig hebben. Verder wonen er veel kleinere kinderen op de Sítio, die voorlopig toch niet naar het studentenhuis gaan.

Met mijn knie gaat het een stuk beter. Ik heb 2 maanden op krukken gelopen met mijn been in een soort omhulsel om het strak te houden. Sinds verleden week loop ik weer met beide benen op de grond en zonder krukken. Dit gaat nog wel langzaam, hoor. Ik heb het idee dat een schildpad mij in kan halen. Verder heb ik nu vijf dagen fysiotherapie en het gaat dus al veel beter. Twee december kan ik dus gelukkig naar Nederland komen en ik hoop jullie weer te zien.

Ik eindig deze brief met jullie te bedanken voor alles wat jullie gedaan hebben het afgelopen jaar voor het werk hier in Brazilië. Het is zo ongelofelijk veel, als je iedere dag weer ziet hoe levens veranderen. Ik blijf jullie vragen om door te gaan met deze steun. Eigenlijk is dit harder nodig dan ooit. De euro daalt hier enorm t.o.v. de Real, de prijzen en salarissen blijven stijgen. Gelukkig krijgen we meer steun vanuit Brazilië zelf, maar dit is nog te weinig. Het is voor ons zo belangrijk dat we maandelijks financieel rond kunnen komen en niet hoeven in te leveren op kwaliteit, want wij zitten nu op de goede weg en dat mag absoluut niet verloren gaan! De kinderen en ikzelf blijven reken op jullie belangrijke steun!!

In de naam van alle kinderen, medewerkers en mijn gezin wens ik jullie een gezegend kerstfeest en een zeer GELUKKIG en GEZOND 2010!

Met de vriendelijkste groeten,
Oetsia, Moises, Janine en Robert